God, wat een mooi woordje eigenlijk. Zelfs al is het niet zoveel. Gewoon weer zo’n kort, simpel woordje dat voor één seconde staat. Een fractie van een seconde, een fractie daarvan, ontelbaar klein.
Daar had ik het laatst met Joanna nog over. Wat gebeurt er eigenlijk op dat ene, mysterieuze moment? Middernacht. Ik bedoel, je geeft zo’n minuscuul moment van de dag niet voor niets een aparte naam. En wat is het dan eigenlijk? Vandaag, morgen, iets daar tussenin? Misschien staat de wereld, zonder dat iemand dat weet of ooit weten zal, op dat minuscule moment voor even stil. Staat iedereen even versteend, alsof de wereld één groot Madam Tussauds is, maar dan zonder de bezoekers, want iedereen is van was. Iedereen staat stil en niemand ziet, niemand ziet wat er op dat korte moment eigenlijk gebeurt.
Zullen we dan na al deze eeuwen al vele uren gemist hebben? Wat een mooie boel zou dat zijn, al die uren vergaan waarin we hadden kunnen lachen. Waarin we hadden kunnen dromen. Waarin we geld hadden kunnen verdienen. Waarin we hadden kunnen huilen, maar daar denken we niet aan. Gelukkig is middernacht zo klein, dat je in een mensenleven niks missen zal. Overdag kun je genoeg lachen en verdriet heb je liever niet. Die éne traan, of die éne glimlach kun je dan ook wel missen.
Toch?
